De Taurus Mountain Race is een volledig zelfvoorzienende bikepackingwedstrijd die in oktober 2026 voor het eerst wordt verreden in het zuiden van Turkije. 1.460 kilometer, 36.000 hoogtemeters, een start in Antalya op 14 oktober en een aankomst in Erdemli uiterlijk op 24 oktober om middernacht. Geen ondersteuning, geen privébevoorrading, geen geboekte overnachting: iedereen draagt zelf mee wat hij nodig heeft.
Ik ben Adrien, zaakvoerder van de KAMEO-winkel in Brussel, en ik sta aan de start van dit grote evenement in de wereld van de ultra-afstand. Dit eerste artikel legt uit wat deze wedstrijd echt inhoudt: het parcours, de regel van zelfvoorziening, het weer dat u er tegenkomt en de fiets die ze vraagt.
Eerste deel van een reeks van vier. De cijfers komen uit de Race Manual 2026, een voorlopige versie die enkel voor ingeschreven renners bestemd is, geraadpleegd in september 2026 en die tot aan de start nog kan wijzigen.
1.460 km
van Antalya naar Erdemli, bijna volledig offroad
36.000 m
hoogteverschil, of vier keer de Everest
3
verplichte checkpoints, geen enkele ondersteuning daartussen
Waarom net deze?
Brede pistes, een onvoorspelbare ondergrond en de ene vallei na de andere: precies dat terrein kwam ik zoeken.
Omdat het een eerste editie is, en omdat Nelson Trees, de organisator, geweldige wedstrijden op poten zet in Kirgizië, Marokko, Griekenland en nu ook Turkije. Maar ook omdat het offroad is: mountainbiken spreekt me aan, daar beleef ik het meeste plezier. Ik heb al de Silk Road Mountain Race, de Atlas Mountain Race, de Transbalkan, de Italy Divide, de Bohemian Border Bash, de Pirenaica en verschillende wedstrijden in België en elders uitgereden. Bij deze wilde ik echt zijn.
Het parcours
Start en aankomst aan dezelfde Middellandse Zeekust, met een omweg van 1.460 kilometer door het binnenland. Een route die de organisator zelf omschrijft als „kronkelig en volstrekt nutteloos, maar best mooi”. Dat komt neer op bijna 2.500 hoogtemeters per 100 km, of samen het equivalent van vier beklimmingen van de Everest. Het grootste deel van het traject loopt over 4x4-pistes en gravelwegen, met heel weinig asfalt.
Het exacte parcours blijft geheim tot enkele weken voor de start. Niemand kan het vóór de anderen gaan verkennen, en dat is maar goed ook.
De drie verplichte checkpoints
→ na 250 km
→ na 654 km
→ na 1.111 km
Zelfvoorziening, in de strikte zin
Een bergpas bij het krieken van de dag. Urenlang geen levende ziel tegenkomen: dat is volledige zelfvoorziening.
Wanneer ik uitleg hoe deze wedstrijd in elkaar zit, hoor ik het vaakst: „Ik wist niet dat zoiets mogelijk was.” Geen enkele hulp van buitenaf, geen privébevoorrading of -overnachting, niet uit de wind rijden achter een andere renner, en elke verplaatsing gebeurt op eigen beenkracht. Wat bewoners spontaan aanbieden, mag u aannemen; waar u zelf om vraagt, niet.
Op de Silk Road betekent dat concreet de oversteek van de Arabelvallei: tweeënhalve dag zonder bevoorrading, zonder hulp en vooral zonder iemand tegen te komen. Dat is soms best zwaar. Hier in Turkije zijn er 25 bevoorradingspunten, gemiddeld zo'n honderd kilometer uit elkaar, maar het meest afgelegen stuk komt in de buurt van 200 km zonder één enkele winkel. U moet ook goed beseffen dat een Turks dorpswinkeltje geen supermarkt is: de keuze is beperkt en u moet uw calorieën goed plannen.
Vier seizoenen in tien dagen
Het traject klimt tot boven 3.000 m hoogte. Tijdens de verkenningen maten de organisatoren temperaturen van +30 °C tot -5 °C, met regen en als kers op de taart een beetje sneeuw. Wat me het meest zorgen baart, is de regen: ik krijg het snel koud op de fiets en dat ondermijnt mijn moreel, dus ik rust me daarop uit om het moment uit te stellen waarop hij door mijn uitrusting dringt.
Het verplichte materiaal volgt dezelfde logica
→ slaapgerief waarmee u bij -5 °C kunt slapen
→ regenjas en regenbroek
→ bivakzak of tent, twee paar handschoenen
→ nooddeken, waterzuivering, krachtige verlichting
Welke fiets kiezen?
De organisator is duidelijk, en de volgende uitspraak zet de toon: „Aan de finish hadden veel renners die met een gravelbike vertrokken liever een mountainbike gehad, maar geen enkele renner die met een mountainbike vertrok, had spijt dat hij geen gravelbike had.”
Mountainbike geen gravelbike — dat is de uitdrukkelijke aanbeveling van de organisatie
Min. 2,0 inch de minimale bandbreedte, te beschouwen als een ondergrens en niet als een doel
Plat stuur voor controle in de afdaling op onverharde pistes, met bepakking
Verhouding 1:1 de vereiste lichtste versnelling — en in de praktijk wilt u nog lichter
Voor mij draait het niet om snelheid maar om pech. Bij bepakte fietsen die terugkomen van een reis zien we het vaakst gescheurde bandwangen, gebroken onderdelen van de aandrijving en versleten remmen. Een fiets voorbereiden op dit soort tocht betekent die slijtage voorzien en tijdverlies of opgave vermijden.
De vragen die ik krijg
Volledige zelfvoorziening, betekent dat dat u niets mag kopen?
Integendeel: alles wat voor iedereen onder dezelfde voorwaarden toegankelijk is, is toegestaan. U mag iets kopen in een winkeltje, op restaurant gaan, in een hotel slapen. Wat verboden is, zijn privéregelingen: een vriend die u eten komt brengen, een overnachting die vooraf enkel voor u geboekt is, een volgwagen.
Mag u samen rijden?
U komt elkaar tegen, u praat wat, u rijdt een stukje samen. Maar uit de wind rijden is verboden: in het wiel van een ander rijden om energie te sparen, valt buiten het kader van een solowedstrijd.
Waarom wordt het parcours geheimgehouden?
Zodat niemand het vooraf kan gaan verkennen. De track wordt pas enkele weken voor de start aan alle renners bezorgd: iedereen ontdekt hem op hetzelfde moment, en navigeren maakt deel uit van de wedstrijd.
Kan het met een gravelbike?
Het reglement vraagt een mountainbike, banden van minstens 2,0 inch en een plat stuur. Op 1.460 km pistes met 36.000 hoogtemeters tellen comfort en marge tegen pech meer dan rendement. Dat is de betekenis van de uitspraak van de organisator die hierboven geciteerd wordt.
Het vervolg van de reeks
→ #2 — De uitrusting: de fiets, de tassen, het gereedschap
→ #3 — De voorbereiding: training en slaap
→ #4 — De voeding: eten en drinken in zelfvoorziening
Onze bronnen
Afstand, hoogteverschil, data, checkpoints, bevoorradingspunten, temperaturen gemeten tijdens de verkenning, verplicht materiaal, reglement en aanbevelingen voor de fiets: Taurus Mountain Race — Race Manual 2026, voorlopige versie voor ingeschreven renners, Silk Road Mountain Race LTD (themountainraces.cc).
Ervaringen op het terrein tijdens de Silk Road Mountain Race en vastgestelde pech bij bepakte fietsen: persoonlijke ervaring en de KAMEO Bikes-werkplaatsen in Luik en Brussel.
Plant u een reis of een wedstrijd van dit type?
De KAMEO-werkplaats werkt op alle merken, niet alleen op de merken die wij verkopen. Kom gerust langs in onze werkplaats.